ik wil dood

Een uittreksel van een gesprek:

Ik heb al aan de dokter gezegd dat ik dood wil. Maar hij doet er niks mee.
Wat wilt u dan?
Dat het over is. Ik wil inslapen.
Wilt u dan euthanasie, dat de dokter met een spuit komt om u dood te maken?
Nee, gewoon inslapen.
U wilt geen euthanasie? Nee.
Wilt u nog naar het ziekenhuis als het nodig is? Nee.
Wilt u behandeling als u pijn hebt of benauwd bent? Nee
Wilt u eventueel nog beademing of aan allerlei slangen? Absoluut niet.
Inslapen kan nog wel even duren, zullen we kijken hoe we het zo prettig mogelijk kunnen maken deze tijd? Graag.
Wat vindt u van ons gesprek?
Een opluchting. Komt u gauw weer? Ik kan zo goed met u praten.

Kippenvel


Voor deze herdenking had ik bedacht te eindigen met Country roads, van John Denver. Iets gewaagd, maar ik vind het zo’n gevoelig en troostend nummer. Ik hoopte dat familie van overleden bewoners die ook zo zouden beleven. Een mooie afsluiting, de wens om thuis te komen.

Als het nummer begint zie ik een glimlach op verschillende gezichten. In mijn oor hoor ik een gezoem. Wat is dat? Ik kijk rond, het wordt luider en het blijkt dat verschillende mensen zachtjes mee gaan zingen. Ingetogen, ieder voor zich. Ze laten zich meeslepen door de muziek. Ik ben totaal ontroerd.

Na de bijeenkomst hoor ik dat de dementerende echtgenote van een van de overledenen helemaal opgetogen was: “dit zong Willem altijd!”

Het was indrukwekkend. Ik had er kippenvel van.

Zo eindigde weer een prachtige avond. Waar ik weken van te voren aan werk om het een soepel verlopend ritueel van te maken. En wat een geluk als het goed overkomt bij familie, medewerkers en vrijwilligers. Take me home.

Troost


Troost



Het liefst zou ik je verdriet wegnemen.

Als het kon,

zou ik het voor je dragen,

naast je dragen

met je dragen.



Het liefst zou ik je willen troosten.

Zo zacht voor je

dat je het verdriet niet meer voelt,

je al je pijn vergeet

en weer lacht.



Ik wilde dat ik het weer goed kon maken.

Met een handgebaar,

zodat de zwaarte van je afglijdt,

licht een kans krijgt

en vreugde komt.



Het liefst wilde ik dat je verdriet voorbij was.

Opgelost.

Dat ik de tranen weg kon nemen,

de weemoed kon stillen

tot er enkel liefde was.



Ik kan niet veel voor je doen nu

Maar met jouw hand

in mijn vastberaden hand

houd ik je vast

en laat je niet los.



Emmy 25-8-2018

Zomer

Een van de vrolijkste dingen in mijn werk als humanistisch raadvrouw is het doen van kleine- en grootschalige themabijeenkomsten. Gisteren kwam ik, zoals elke derde woensdag van de maand bij de dagopvang. De gezichten lichten op. “Ja, ik ken u wel, het is altijd leuk als u komt!” Dat is een mooi begin. Ik deel de zelfgemaakte boekjes uit, gedichten, gedeeltelijk van mijzelf, liedjes uit de oude doos en van de radio. Alles wat maar weerklank krijgt. ‘T was aan de Costa del Sol”  Wordt wakker het zonnetje is al op, en ‘Brandend zand’  enz. Iedereen zingt mee en lacht om de gesprekjes tussendoor. Het is een uur waarin men opgelicht wordt uit de dagelijkse sleur.
Als ik vertrek is men vrolijk en ik ben altijd van harte welkom. Dat is geen werk. Dat is een feestje.